hARt Lab Tune Six

Καθώς το δείγμα που παραλάβαμε για δοκιμή περιελάμβανε και τα δύο αρθρώματα, το DAC-1 και το Phono-1, ο Tune Six, στην πράξη αντικατέστησε το σύνολο του συστήματος αναφοράς, εκτός των ηχείων (ATC SCM-50PSL) τα οποία και κλήθηκε να οδηγήσει. Η αξιολόγηση του προενισχυτή phono έγινε με το γνωστό Linn Sondek LP12/Ittok/Karma και η οπτική ψηφιακή είσοδος οδηγήθηκε από το WiiM Pro, ώστε να έχουμε μια αντίληψη για το πως αποδίδουν τα δύο πρόσθετα κυκλώματα. Το μεγαλύτερο μέρος της ακουστικής αξιολόγησης, πάντως, έγινε μέσω του ενσωματωμένο streamer, το οποίο συνδέθηκε στο τοπικό δίκτυο μέσω Ethernet.
Η εγκατάσταση του Tune Six δεν κρύβει κάποια ιδιαιτερότητα. Ο ενισχυτής είναι μεγάλος και αρκετά βαρύς, επομένως πρέπει να τον τοποθετήσεις σε μια σταθερή επιφάνεια με αρκετά περιθώρια αερισμού. Η διαχείριση της συσκευής γίνεται ευχάριστα από την μεγάλη και ευανάγνωστη οθόνη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό των χειρισμών θα γίνει μέσω WebUI (το οποίο διευκολύνει πολύ την ρύθμιση του phono, αν θέλεις να το ψάξεις λίγο). Πείτε με παραδοσιακό, αλλά μετά το στήσιμο και την παραμετροποίηση, χρησιμοποίησα το συμβατικό τηλεχειριστήριο, για την ρύθμιση της στάθμης και την επιλογή των εισόδων, το οποίο έχει καλή αίσθηση.

Η πρώτη εντύπωση που σχηματίζεις ακούγοντας τον Tune Six, είναι αυτή ενός ενισχυτή με πολύ καλές δυνατότητες οδήγησης. Το ηχείο αναφοράς “πήγε” με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει όταν το οδηγούμε με μεγάλους ενισχυτές, απέδωσε υψηλές στάθμες με άνεση και χωρίς ίχνη συμπίεσης, παραμένοντας πάντα προς την μαλακή, ήπια πλευρά των πραγμάτων, χωρίς ίχνη τραχύτητας. Σε αυτό, θα πρέπει να προσθέσετε μια πειθαρχημένη και σαφή εικόνα καθώς και την τονική ισορροπία που περιμένεις σε αυτή την κατηγορία τιμής και έχεις αυτό που είναι στην πραγματικότητα ο ολοκληρωμένος της hARt Lab, μια σύνθεση του βασικού προενισχυτή και του βασικού τελικού της, σε ένα σασί, με στόχο την διατήρηση της βασικής ιδέας: ηχητική ταυτότητα λυχνίας με δυνατότητες οδήγησης ημιαγωγών.

Στις λεπτομέρειες τώρα, ο ενισχυτής κατέβηκε με άνεση πολύ χαμηλά, έδειξε να έχει σοβαρές ικανότητες απόδοσης του όγκου και του παλμού στο κατώτερο άκρο του φάσματος και δημιούργησε επιβλητικές εικόνες και παρουσία στον χώρο. Είναι σαφές ότι θα νοιώσει άνετα με ένα ηχείο μέτριας/τυπικής ευαισθησίας ακόμη και σε έναν μεγάλο χώρο, από λογικές αποστάσεις ακρόασης. Τα ηλεκτρονικά, το εκκλησιαστικό όργανο και το μεγάλα έγχορδα σχηματίστηκαν και ξεδίπλωσαν το ηχόχρωμά τους αβίαστα, με πολύ καλά δυναμικά περιθώρια.
Πάνω στην βάση αυτή, ξεδιπλώθηκαν και οι πολύ καλές δυνατότητες του ενισχυτή στην περιοχή των χαμηλών συχνοτήτων. Άψογη περιγραφή του όγκου, δυναμική παρουσία και ρυθμικά μέρη με πολύ καλό γέμισμα, χωρίς καμία τάση υπερβολής, χτίζουν ένα μπάσο που συγκινεί (και, ενίοτε, κινεί, αν αναφερθούμε στο foot-tapping) τον ακροατή, τον βάζει μέσα στην μουσική επιδεικνύοντας πολύ καλές δυνατότητες περιγραφής στην περιοχή, με άνεση και χωρίς περιττές υπερβολές. Η εντύπωση που δημιουργεί ο ενισχυτής, με αυτή την συμπεριφορά του, είναι ότι μπορεί να οδηγήσει τα πάντα με άνεση, ένα ψυχοακουστικό τρικ, ένας “λαγός” που βγαίνει από το καπέλο της hARt, η οποία κρύβει τα όρια (που ασφαλώς υπάρχουν) πίσω από τον λελογισμένα λαμπάτο χαρακτήρα που είναι πολύ φιλικός στο αυτί του ακροατή.
Αυτή η συμπεριφορά φτάνει στο αποκορύφωμά της στην απόδοση της μεσαίας περιοχής: Το άκουσμα δεν είναι κλασικά ξεκούραστο, ήπιο, μαλακό και εντέλει ευφωνικό. Είναι λεπτομερές, διαφανές και ασυμπίεστο, με πολύ καλή αίσθηση στο layering σύνθετων έργων με πολλή ενέργεια στην περιοχή και δεν δείχνει να επεμβαίνει καθόλου με λαμπάτη άποψη στο τελικό αποτέλεσμα. Η περιοχή αποδόθηκε με πολύ καλή φωτεινότητα, στην σωστή απόσταση από τον ακροατή, χωρίς να καταπιέζει ποτέ και χωρίς να κάνει θυσίες σε θέματα παρουσίας. Οι φωνές αποδόθηκαν ισορροπημένα, με καλές περιγραφές θέσης και κίνησης, είτε στο επίπεδο του σολίστ, είτε στο επίπεδο της μεγάλης χορωδίας και αν θα ήθελε κάποιος να αποδώσει μια ταυτότητα στον Six, στο σημείο αυτό, αυτή θα ήταν μια τάση προς το ήπιο, ειδικά στις κορυφώσεις των σολίστ, η οποία κάνει το αποτέλεσμα ελκυστικό και ευχάριστο.
Ψηλά, ο Tune Six φάνηκε να διαθέτει έκταση, καλά χρονικά χαρακτηριστικά, όντας γρήγορος και με αίσθηση διαφάνειας. Η ισορροπία κινείται προς το μαλακό, με καλή απόδοση των συριστικών, ελαφρώς στρογγυλεμένο συριγμό και καλό αρμονικό πλούτο, με ζωηρή αίσθηση, ταχύτητα και μέταλλο, χωρίς υπερβολική θερμότητα.
Σε ό,τι αφορά την δύναμη περιγραφής, πολύ σοβαρό ρόλο παίζει ασφαλώς και δυνατότητα του ενισχυτή να αποδίδει μια υψηλού επιπέδου στερεοφωνική εικόνα. Υπάρχει σαφήνεια και πειθαρχία στις διαστάσεις, καλή περιγραφή της αίσθησης του βάθους, πολύ καλή αίσθηση του εστιασμού των ακουστικών αντικειμένων και περιγραφής της κίνησης. Όλα είναι στην θέση τους και ο πολύ χαμηλός θόρυβος του ενισχυτή δημιουργεί ένα σκοτεινό υπόβαθρο για να προβληθούν σωστά και να αποδοθούν η δυναμική αντίθεση και το δυναμικό προφίλ του κάθε κομματιού.

Η απόδοση του streamer μέσα από το άρθρωμα του DAC-1 δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για εκπλήξεις, όταν ο Tune Six κλήθηκε να παίξει μέσω της οπτικής ψηφιακής εισόδου. Όλες οι αξίες που περιγράφηκαν πιο πάνω διατηρήθηκαν και με το WiiM Pro και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που περιμέναμε: Ο χαρακτήρας του ενισχυτή δεν άλλαξε καθόλου. Η ταυτότητα της ψηφιακής πηγής δεν είναι αυτό που καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα, είναι σαφές ότι ο συνδυασμός του λαμπάτου προενισχυτικού σταδίου με τα MOSFET στην έξοδο παίζει κυρίαρχο ρόλο.
Μιλώντας για τα προαιρετικά αρθρώματα, ο Phono-1 στέκεται με άνεση στο ύψος των περιστάσεων, υποστηρίζοντας το συνολικό επίπεδο του ενισχυτή. Η ρύθμισή του είναι απλή υπόθεση μέσω του μενού και του WebUI και προσφέρει ακριβώς όσα θα ήθελε ο φίλος του βινυλίου: Χαμηλό θόρυβο και ακρίβεια στην αποέμφαση, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι διαφανές και να περνά απευθείας στα στάδια που ακολουθούν τον χαρακτήρα του αναλογικού front-end, αξιοποιώντας στο έπακρο την κάθε χάραξη. Καλός όγκος και ρυθμός χαμηλά, πολύ καλή εικόνα και έκταση ψηλά, είναι τα βασικά του χαρακτηριστικά. Δεν θα ήταν καθόλου κακή ιδέα να τον δούμε, κάποια στιγμή, ως μεμονωμένη συσκευή της hARt.

Τελικώς...

… ο Tune Six είναι ακριβώς αυτό που ήθελε η hARt να είναι: Μια scaled-down έκδοση του μικρού ζεύγους προ/τελικού της (Tune Two/Tune Three), σε ένα σασί, με ένα πιο μοντέρνο και απλό στον χειρισμό user interface, σε μια πιο περισσότερο προσιτή τιμή, μια “turnkey” λύση, η οποία, όμως, δεν απεμπολεί τις βασικές ιδέες και αξίες της εταιρίας. Πρόκειται, ασφαλώς, για μια μεγάλη επιτυχία, επειδή, πραγματικά, οι συμβιβασμοί είναι ανάξιοι λόγου και το τελικό προϊόν εξαιρετικό -και ως concept και ως ηχητικό αποτέλεσμα. Προσωπικά, πιστεύω ότι έχουμε να κάνουμε με μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση στην έννοια του ολοκληρωμένου ενισχυτή. Αν κινείστε σε μια τέτοια κατηγορία τιμής, θα πρέπει, οπωσδήποτε, να τον δείτε και να τον ακούσετε!