Ayon Audio Iris XS

Η εργαστηριακή αξιολόγηση του Iris έγινε σε δύο στάδια. Αρχικώς, παρά το ότι φαντάζει υπερβολικό να χρησιμοποιήσεις ένα τέτοιο μηχάνημα ως “σκέτο” bridge, αξιολογήσαμε το interface με το οικιακό δίκτυο και τον server, μέσω της ψηφιακής εξόδου. Στην συνέχεια αξιολογήσαμε τον μετατροπέα d/a και το αναλογικό στάδιο, χρησιμοποιώντας την ομοαξονική ψηφιακή είσοδο και την single ended αναλογική έξοδο. Σε αυτή την περίπτωση, η συσκευή είχε ρυθμιστεί για χαμηλό κέρδος, με τον εξασθενητή ενεργοποιημένο. Σε όλες τις περιπτώσεις τα σήματα ήταν 24bit/96kHz, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά.
Σε ό,τι αφορά το interfacing με το οικιακό δίκτυο, το Iris συμπεριφέρθηκε άψογα, με πολύ χαμηλό jitter τόσο στο επίπεδο των data όσο και στο επίπεδο του clock. Με σήμα 16/44.1 μετρήσαμε 0.014UI (2.35ns p-p) και στις δύο κατηγορίες, τιμές που ανέβηκαν στο 0.048 (data) και 0.045UI (clock) για sample rate 24/96.
Το διάγραμμα οφθαλμού είναι καθαρό, με χαμηλές στάθμες θορύβου και παραμένει μακρυά από τα όρια των ελάχιστων αποδεκτών τιμών, τόσο με sample rate 16/44.1 όσο και στα 24/96, με την δεύτερη περίπτωση να φαίνεται λίγο πιο αργή, στα μέτωπα και με κάπως υψηλότερη ασάφεια στο zero crossing. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις σχετικές τιμές του eye-narrowing, 0.012UI/0.035UI (2.7/3.0ns) για sample rates 44.1/96k αντιστοίχως.

Η συμβατική ψηφιακή είσοδος εμφανίστηκε αποτελεσματική στην καταστολή του εισερχόμενου jitter, με την σχετική καμπύλη να κινείται στην περιοχή των -40dB με ήπιες τάσεις μείωσης της αποτελεσματικότητας στην περιοχή των πολύ χαμηλών και των πολύ υψηλών συχνοτήτων (αναφερόμαστε, βεβαίως, σε συχνότητες jitter, όχι σε συχνότητες σήματος).
Το jitter που φαίνεται να παράγει η ίδια η συσκευή κινείται σε χαμηλά επίπεδα με την χαμηλότερη υπολογισμένη τιμή να βρίσκεται στην περιοχή των 55ps p-p και την υψηλότερη 380ps.

Η γραμμικότητα της στάθμης εξόδου εμφανίστηκε πολύ καλή, με την καμπύλη να κινείται πολύ κοντά στο ιδανικό μέχρι τα -100dBFS, σημείο στο οποίο κάνει την εμφάνισή του ο θόρυβος.
Η επίδοση του Iris σε θέματα παραμόρφωσης φαίνεται να επηρεάζεται σχεδόν αποκλειστικά από τα λαμπάτο στάδιο εξόδου. Με στάθμη πολύ κοντά στο όριο του μετατροπέα οι σχετικές καμπύλες κινούνται στην περιοχή των -50dB και το γεγονός ότι η μέτρηση THD και THD+N σχεδόν συμπίπτουν, δείχνει ότι το φαινόμενο που επικρατεί είναι η συμπεριφορά της λυχνίας κοντά την υπερφόρτωση.

Αυτό, φαίνεται καλύτερα στο διάγραμμα μεταβολής της παραμόρφωσης σε συνάρτηση με την στάθμη. Εδώ, η “σκέτη” THD βρίσκεται πολύ χαμηλά σε στάθμες κάτω από τα -20dBFS και παραμένει χαμηλά ακόμη και για πολύ χαμηλές στάθμες, με την επίδοση στα -60dBFS να είναι πραγματικά καλή, στα -45dB. Ο θόρυβος, που αποκτά μεγαλύτερη σημασία όσο η στάθμη μειώνεται, τοποθετεί την καμπύλη της THD+N αρκετά ψηλότερα (25dB στο όριο της μέτρησης), αλλά πάνω από τα -20dBFS, αυτό που παίζει ρόλο είναι η συμπεριφορά της λυχνίας κοντά στο όριο και έτσι οι δύο καμπύλες σχεδόν συμπίπτουν. Τα -45dB στο όριο της μέγιστης εξόδου (0dBFS) είναι μια καλή “λαμπάτη” επίδοση.
Το διάγραμμα της παραμόρφωσης σε συνάρτηση με την συχνότητα και την στάθμη συνηγορεί σε όλα τα παραπάνω. Ενδιαφέρον εύρημα εδώ, η ομοιογενής συμπεριφορά, με σταθερές τιμές ακόμη και σε υψηλές συχνότητας, η οποία δείχνει ότι η απουσία αρνητικής ανάδρασης δεν επιδρά αρνητικά.

Η επιλογή του ψηφιακού φίλτρου που έχει κάνει η Ayon είναι ενδιαφέρουσα. Αν και δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα το τσιπ που χρησιμοποιείται, είναι προφανώς ότι έχει επιλεγεί ένα αργό φίλτρο με την ανάλογη απόκριση στο πεδίο της συχνότητας.
Ωστόσο, η “θυσία” του αργού φίλτρου στην ζώνη αποκοπής, δεν φαίνεται να μεταφράζεται σε ανάλογη απόκριση στο πεδίο του χρόνου, όπου υπάρχει εμφανές pre-ringing. Ατυχώς, η Ayon δεν δίνει περισσότερες πληροφορίες για το συγκεκριμένο θέμα, ώστε να ξέρουμε τί ακριβώς έχουν σκεφτεί.

Το Iris είναι μια αρκετά ήσυχη συσκευή. Το διάγραμμα θορύβου στο αδρανές κανάλι βρίσκεται συστηματικά κάτω από τα -90dBFS και, μάλιστα, η συμμετοχή των συχνοτήτων που σχετίζονται με την τροφοδοσία είναι πολύ μικρή, κάτι που δικαιώνει τις επιλογές της εταιρίας στο θέμα του τροφοδοτικού.
Το φάσμα θορύβου και παρεμβολών επιβεβαιώνει το ήσυχο τροφοδοτικό και το σύνολο των ευρημάτων βρίσκεται κάτω από τα -90dBFS. Ωστόσο μπορεί, κάποιος, να διακρίνει μια παρεμβολή (άγνωστης πηγής), η οποία “ανησυχεί” την περιοχή κάτω από τα 1000Hz. Ψηλά οι παρεμβολές είναι ορατές, αλλά βρίσκονται κάτω από τα -100dBFS.

Το διάγραμμα διαμόρφωσης του σήματος από θόρυβο πολύ χαμηλών συχνοτήτων είναι πολύ καθαρό στην περιοχή των 50Hz (όπου, παραδοσιακά, “φαίνεται” το τροφοδοτικό) και δεν έχει συνιστώσες οι οποίες θα μπορούσαν να αποδοθούν σε jitter, αλλά έχει ενδείξεις για παρεμβολή από ένα θόρυβο γύρω από τα 18Hz. Η πηγή του ευρήματος αυτού δεν μπορεί να γίνει γνωστή μακροσκοπικά, αν και η θεωρία προβλέπει μια σειρά από λόγους, οι οποίοι δεν είναι του παρόντος.
Η διαφωνία των καναλιών, τέλος, κινήθηκε σε καλά επίπεδα, με τις σχετικές καμπύλες να κινούνται στα -80dB, με ενδείξεις ήπιας χωρητικής ζεύξης πάνω από τα 5kHz περίπου.